Als je op deze manier met je tijd omgaat is het eenvoudig om een afspraak te maken; zorg dat je een opening van een uur in je agenda hebt, plan in en klaar ben je.
Paul Graham stelt dat de meest belangrijke mensen in een organisatie dit schema gebruiken; “It’s the schedule of command“.

Maar er is ook een andere manier om je tijd in te delen, het makers schema. Dit schema wordt vaak gebruikt door programmeurs en schrijvers. Generiek gezien zijn dit mensen die graag in blokken van een paar uur werken, tenminste van een halve dag. Een hoofdstuk van een boek schrijf je niet in 60 minuten, zoals je ook geen programma schrijft in een uur. Dat is net genoeg om een beetje op gang te komen. Bij Hyves spreken we ook wel over de flow waar programmeurs in kunnen zitten. Het is voor programmeurs niet fijn om uit die flow gehaald te worden omdat het een verstoring betekent van hun (creatieve) werkproces.

Graham gaat in het artikel verder in waarom er problemen optreden op het moment dat beide schemas met elkaar in conflict komen.Het is voor iemand die werkt op een makers schema verschrikkelijk om een afspraak te hebben om 11 uur ‘s ochtends of 3 uur ‘s middags. Dat betekent bijna het verlies van een hele dag.
Dat is dan ook een van de redenen om bij voorkeur vergaderingen met programmeurs aan het begin of einde van de dag te plannen.

Ik werk volgens “the schedule of command”. Volgens welk schema werk jij?

“So what’s scarce now? Respect. Honesty. Good judgment. Long-term relationships that lead to trust. None of these things guarantee loyalty in the face of cut-rate competition, though. So to that list I’ll add this: an insanely low-cost structure based on outsourcing everything except your company’s insight into what your customers really want to buy. If the work is boring, let someone else do it, faster and cheaper than you ever could. If your products are boring, kill them before your competition does.”

“The theory of the Long Tail is that our culture and economy is increasingly shifting away from a focus on a relatively small number of “hits” (mainstream products and markets) at the head of the demand curve and toward a huge number of niches in the tail. As the costs of production and distribution fall, especially online, there is now less need to lump products and consumers into one-size-fits-all containers. In an era without the constraints of physical shelf space and other bottlenecks of distribution, narrowly-target goods and services can be as economically attractive as mainstream fare.”

De laatste klapper van de muziekindustrie? NSYNC’s “no strings attached” in 2000. “It was the first album in history to sell more than 1 million units in a day (on March 21).” Dat gaat dus nooit meer gebeuren.